No hay Fiesta tradicional Gallega que se precie, que no termine con una buena Queimada.
Es en sí, una bebida alcohólica de alta graduación, deliciosa y muy digestiva, pero representa algo más: un ritual heredado de tiempos muy antiguos, ancestral oficio de noches mágicas, meigas y brujas de Galicia.
Reconocida internacionalmente, la Queimada es una bebida cuya preparación va unida a toda una serie de rituales que la sitúan en la frontera entre lo profano y lo mágico.
Necesitamos:
- Un pote de barro
- Aguardiente blanco para quemar- Azúcar blanco fino
- Cortezas de limón o de naranja
- Algunos granos de café
Elaboración
En el pote se vierte el aguardiente y el azúcar, en la proporción de 120 gramos de azúcar por cada litro de líquido. Nosotros normalmente ponemos 2 litros de aguardiente con lo cual añadimos unos 240 gramos de azúcar.
Se añaden las cortezas de limón y los granos de café. A mi personalmente me gusta más añadirle cortezas de naranja en vez de limón porque le da un sabor más suave.
Se remueve todo y con ayuda de un cazo ( en el que previamente hemos echado un poco de azúcar y aguardiente) prendemos fuego a la mezcla.En este mismo cazo, pondremos un poco de azúcar seco y lo iremos vertiendo sobre nuestra queimada, convirtiéndolo en almíbar, así es como las llamas van adquiriendo un tono azulado.
La queimada se puede tomar sola como un licor o se puede agregar a una buena taza de café.En casa algunas veces apagamos el fuego de la queimada con una cafetera de buen café recién hecho y está exquisito.
Durante la preparación, es obligatorio recitar el Conxuro Galego, para espantar a las Meigas:
Lume, lumiña,
que verde camiña
da fraga á lareira
e faise lumieira.
Lume que quentura
pra nosa fartura;
lume benzoada
que roda a queimada.
Pingota d´orvallo,
folla do carballo;
auga de agoiro,
mel do fervedoiro.
Cerqueira do lume,
sin trasno nin fume,
nin bruxa chuchona
nin meiga dentona.
Rolar muiñeiro,
chiscar faisqueiro;
moixena lumiosa,
vagalume rosa.
Viradeira de lus
iarémo-la-crus:
Polo ar da sorte
que escorrenda a morte;
pola auga da vida
que sanda a ferida;
pola herba moura
que busca a tesoura;
pola pedra do raio
que mata o meigallo.
Lume,
lume,
lume,
lume, lumeada
para aloumiñar
a queima queimada,
na vira,
virada,
do borburellar.
Polo San Silvestre;
de pao de cipreste;
chaga de San Roque,
ca e palitroque.
Polo San Andrés
o polo San-Iago,
nun reviravés, queimada che fago
e queimada és.
Mouchos, curuxas, sapos e bruxas.
Demos, trasgos e diaños, espíritos das nevoadas veigas.
Corvos, píntegas e meigas, feitizos das menciñeiras.
Podres cañotos furados, fogar dos vermes e alimañas.
Lume das Santas Compañas, mal de ollo, negros meigallos, cheiro dos mortos, tronos e raios.
Ouveo do can, pregón da morte; fuciño do sátiro e pé de coello.
Pecadora lingua da mala muller casada cun home vello.
Averno de Satán e Belcebú, lume dos cadáveres ardentes, corpos mutilados dos indecentes, peidos dos infernais cus, muxido da mar embravecida.
Barriga inútil da muller solteira, falar dos gatos que andan á xaneira, guedella porca da cabra mal parida.
Con este fol levgantareí as chamas deste lume que asemella ó do infierno, fuxirán as bruxas a cabalo das súas vasoiras, indose bañar na praia das areas gordas.
¡Oide, oide! os ruxidos que dan as que non poden deixar de queimarse na augardente, quedando asi purificadas.
E cando esta beberaxe baixe polas nosas gorxas, quedaremos libres dos males da nosa alma e de todo embruxamento.
Frozas do ar, terra e lume, a vós fago esta chamada: "si é verdade que tedes máis poder que a humana xente, aquí e agora, facede cos espiritos dos amigos que están fora, participen con nós desta queimada".
Besitos y felices fiestas
